{"id":9890,"date":"2013-12-21T23:09:53","date_gmt":"2013-12-21T21:09:53","guid":{"rendered":"https:\/\/agustinfernandezpaz.gal\/solsticio-de-inverno-2\/"},"modified":"2013-12-22T17:20:31","modified_gmt":"2013-12-22T15:20:31","slug":"solsticio-de-inverno","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/agustinfernandezpaz.gal\/es\/solsticio-de-inverno\/","title":{"rendered":"Solsticio de inverno"},"content":{"rendered":"

<\/p>\n

<\/p>\n

(A fotograf\u00eda \u00e9 da autor\u00eda de Inmaculada Reino. Aldea nos Ancares bercianos, arredor de 1980)<\/span><\/p>\n

Hoxe, 21 de decembro, comeza oficialmente a estaci\u00f3n do inverno<\/a>. Adoita identificarse a primavera como a estaci\u00f3n do amor. Mais, desmentindo a primavera<\/a>, \u00e9 bo lembrar que, para o amor, calquera tempo \u00e9 o axeitado. Tam\u00e9n o de inverno. As\u00ed que, neste solsticio tan cargado de simbolismo, ser\u00e1 bo lembrar a cita de Orhan Pamuk<\/a>, da s\u00faa novela Neve<\/em><\/a>, que puxen como inicio do meu libro O \u00fanico que queda \u00e9 o amor<\/em><\/a>:<\/span><\/p>\n

\u00abE cando me decato de como imos pasar por este mundo sen deixar rastro despois de levar unhas vidas est\u00fapidas, comprendo con rabia que na vida o \u00fanico que queda \u00e9 o amor.\u00bb<\/span><\/p>\n

\u00a0Conmemoremos logo este d\u00eda 21 coa reproduci\u00f3n de catro poemas de amor. Poder\u00edan ser outros distintos, hai ben deles para elixir entre os que prefiro. Mais foron estes os que hoxe me vi\u00f1eron \u00e1 cabeza.<\/span><\/p>\n

<\/p>\n


\n<\/a>\"\"<\/a>1.<\/strong> Un poema<\/a> de <\/span>M\u00aa Xos\u00e9 Queiz\u00e1n<\/a>, do seu libro Despertar das amantes<\/em>.<\/span><\/p>\n

Materia de milagre a t\u00faa presencia \u00e9<\/span>
\n O ardor que provocas e que templo<\/span>
\n Nas pozas dos teus ollos<\/span>
\n Igualmente ardentes<\/span>
\n Cando os corpos deciden<\/span>
\n Amarse deica as \u00faltimas labaradas.<\/span><\/p>\n

2.<\/strong> \u201cLatitud\u201d \u00e9 un dos intensos poemas de amor que nos deixou Jos\u00e9 \u00c1ngel Valente<\/a>, o poeta da mi\u00f1a vida, sobre o que xa escrib\u00edn noutra entrada <\/a>deste blog. Este poema pertence ao seu libro Mandorla<\/em>.<\/p>\n

\"\"<\/a>No quiero m\u00e1s que estar sobre tu cuerpo<\/span>
\n como lagarto al sol los d\u00edas de tristeza.<\/span><\/p>\n

Se disuelve en el aire el llanto roto,<\/span>
\n el pie de las estatuas<\/span>
\n recupera la hiedra<\/span>
\n y tu mano me busca<\/span>
\n por la piel de tu vientre<\/span>
\n donde duermo extendido.<\/span><\/p>\n

3.<\/strong> \u201cAbeiro nocturno\u201d \u00e9 un poema que Bertolt Brecht <\/a>escribiu no ano 1931, uns versos que poder\u00edan estar escritos en calquera destes d\u00edas do inverno de 2013, cambiando as r\u00faas de New York polas de calquera cidade espa\u00f1ola.<\/p>\n

Dix\u00e9ronme que en Nova York,<\/span>
\n no canto da R\u00faa Vinteseis con Broadway,<\/span>
\n nos meses do inverno, hai un home todas as noites<\/span>
\n que preg\u00e1ndolle aos transe\u00fantes,<\/span>
\n procura un refuxio para os desamparados que al\u00ed se xuntan.<\/span>
\n \"\"<\/a>Ao mundo as\u00ed non se lle cambia,<\/span>
\n as relaci\u00f3ns entre os homes non melloran.<\/span>
\n Non \u00e9 esta a forma de acurtar a era da explotaci\u00f3n.<\/span>
\n Mais alg\u00fans homes te\u00f1en leito por unha noite,<\/span>
\n durante unha noite est\u00e1n resgardados do vento<\/span>
\n e a neve a eles destinada cae na r\u00faa.<\/span><\/p>\n

Non abandones o libro que cho di, home.<\/span><\/p>\n

Alg\u00fans te\u00f1en leito por unha noite,<\/span>
\n durante toda unha noite ao resgardo do vento<\/span>
\n e a neve a eles destinada cae na r\u00faa.<\/span>
\n Mais ao mundo as\u00ed non se lle cambia,<\/span>
\n as relaci\u00f3ns entre os homes non se tornan mellores.<\/span>
\n Non \u00e9 esta a forma de facer m\u00e1is curta a era da explotaci\u00f3n.<\/span><\/p>\n

Deste poema de Bertolt Brecht,\u00a0 Negu Gorriak<\/a>, o grupo que lideraba Ferm\u00edn Muguruza<\/a>, fixo unha versi\u00f3n musical, Gaberako aterbea<\/a>, que despois gravou tam\u00e9n Mikel Laboa<\/a>.<\/p>\n

4.<\/strong> \u201cNo llences les cartes d\u2019amor\u201d \u00e9 un poema do libro Aiguaforts<\/em>, do poeta catal\u00e1n Joan Margarit<\/a>. A que reproduzo aqu\u00ed \u00e9 a traduci\u00f3n ao castel\u00e1n que fixo o propio Margarit, \u201cNo tires las cartas de amor\u201d.<\/p>\n

\"\"<\/a>Ellas no te abandonar\u00e1n.<\/span>
\n El tiempo pasar\u00e1, se borrar\u00e1 el deseo<\/span>
\n –esta flecha de sombra\u2014<\/span>
\n y los sensuales rostros, bellos e inteligentes,<\/span>
\n se ocultar\u00e1n en ti, al fondo de un espejo.<\/span>
\n Caer\u00e1n los a\u00f1os. Te cansar\u00e1n los libros.<\/span>
\n Descender\u00e1s a\u00fan m\u00e1s<\/span>
\n a, incluso, perder\u00e1s la poes\u00eda.<\/span>
\n El ruido de ciudad en los cristales<\/span>
\n acabar\u00e1 por ser tu \u00fanica m\u00fasica,<\/span>
\n y las cartas de amor que habr\u00e1s guardado<\/span>
\n ser\u00e1n tu \u00faltima literatura.<\/span><\/p>\n

 <\/p>\n

Negu Gorriak, con Xabier Muguruza, interpretan \u00abGaberako aterbean\u00bb, o poema de Bertolt Brecht:<\/p>\n