De Coll a Coll<\/span><\/strong><\/em> (1984), de Josep Coll i Coll<\/span><\/span><\/strong><\/p>\n (Todas as imaxes desta anotaci\u00f3n son obra de Josep Coll, a maior\u00eda publicadas na revista TBO)<\/p>\n Nun libro meu publicado non hai moito, O rastro que deixamos<\/a><\/em><\/em>, ded\u00edcolle ben de p\u00e1xinas aos tebeos<\/em> que tanto marcaron a mi\u00f1a infancia. Desas p\u00e1xinas reproduzo aqu\u00ed unhas poucas li\u00f1as:<\/span><\/p>\n O cine dos pobres ou os heroes de papel, t\u00e9\u00f1enlles chamado os te\u00f3ricos que estudar\u00edan o fen\u00f3meno algunhas d\u00e9cadas m\u00e1is tarde. A raci\u00f3n de fantas\u00eda, de aventura, de humor, nuns tempos duros como foron os anos cincuenta. (\u2026) Para n\u00f3s non eran c\u00f3mics, nin banda dese\u00f1ada, nin narrativa debuxada, nin sequera historietas. Chamab\u00e1moslles tebeos<\/em> ou contos<\/em>: de guerra, de risa ou de amor e de fadas, segundo a clasificaci\u00f3n informal que usabamos. (\u2026)<\/span><\/p>\n Nos tres primeiros traballaban a maior\u00eda dos autores inesquecibles daquela \u00e9poca, o coraz\u00f3n creativo da editorial Bruguera: Escobar (Carpanta<\/em>, Zipi y Zape<\/em>, Petra, criada para todo<\/em>), Pe\u00f1arroya (Don P\u00edo<\/em>, Gordito Relleno<\/em>), V\u00e1zquez (Las hermanas Gilda<\/em>, La familia Cebolleta<\/em>, Anacleto, agente secreto<\/em>), Jorge (Do\u00f1a Urraca<\/em>) ou Cifr\u00e9 (El rep\u00f3rter Tribulete<\/em>). Os seus personaxes pasaron a formar parte da vida coti\u00e1, e na casa coment\u00e1banse as s\u00faas andainas coma se fosen as de persoas pr\u00f3ximas. Axudaba a esta identificaci\u00f3n o feito de que nas s\u00faas historias se reflect\u00edan moitas das miserias da sociedade espa\u00f1ola da \u00e9poca.<\/span><\/p>\n Tam\u00e9n no TBO<\/em> apareceron series inesquecibles, desde La familia Ulises<\/em>, de Benejam, ata Los grandes inventos del TBO<\/em>, obra de diversos autores, pasando polas achegas de Coll, un humorista excepcional.<\/span><\/p>\n Pois ben, de Coll, de Josep Coll i Coll <\/a>(1923-1984) \u00e9 de quen quero falar hoxe. Se cadra porque \u00e9 o m\u00e1is esquecido de toda aquela xeraci\u00f3n, algo ben inxusto para un autor<\/a> que tantos nos gustaba: un dos poucos que xustificaba gastar d\u00faas pesetas en mercar o TBO<\/em><\/a>. <\/span><\/p>\n O esquecemento quizais se deba a que, a diferencia dos outros autores, el non creou personaxes fixos. Gust\u00e1balle m\u00e1is traballar con personaxes arquetipos (o n\u00e1ufrago, o ladr\u00f3n, o automobilista, o explorador en \u00c1frica, o home da r\u00faa\u2026) e desenvolver con eles situaci\u00f3ns olladas sempre cun humor branco e cun toque entre surrreal e absurdo.<\/span><\/p>\n El estilo de Coll entra de lleno en la l\u00ednea de humor blanco cultivado en el TBO<\/em>, pero siempre desde una s\u00fatil iron\u00eda. Un humor eminentemente gr\u00e1fico introduciendo en sus escenas de la vida corriente una ligera desviaci\u00f3n hacia el absurdo que provoca un final inesperado y sorprendente (\u2026)<\/span><\/p>\n Coll utiliza con frecuencia personajes-tipo que han llegado a caracterizar su obra: automovilistas, soldados de opereta, na\u00fafragos, exploradores y antrop\u00f3fagos, cazadores de fieras vivas, m\u00e9dicos, ladrones y sobre todo el individuo normal, de la calle. <\/span><\/p>\n \u00a0Sus escenas de la vida corriente nos siguen pareciendo tan frescas y vivas como cuando fueron concebidas, y es que Coll<\/span><\/strong> consigue imprimirles un car\u00e1cter universal y atemporal, una raz\u00f3n m\u00e1s para considerarlo un cl\u00e1sico.<\/span><\/p>\n \u00a0<\/span>Josep Coll non tivo unha vida nada doada<\/a>, mesmo traballou de albanel durante os \u00faltimos anos, tras constatar que ga\u00f1aba m\u00e1is que debuxando para o TBO. Nos primeiros anos oitenta, coa aparici\u00f3n da revista Cairo<\/em><\/a>, desde a que o reivindicaron como un precedente da li\u00f1a clara que defend\u00eda a revista, tivo un reco\u00f1ecemento ef\u00e9mero. Acabou suicid\u00e1ndose en 1984. Os que o seguimos admirando, agardamos por ese gran \u00e1lbum que recolla toda a s\u00faa obra. Ha chegar alg\u00fan d\u00eda, seguro.<\/span><\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/agustinfernandezpaz.gal\/wp-content\/uploads\/2013\/04\/la-foto-11-227x300.jpg\" "\\"la")
<\/a>Malia non haber a ampla variedade dos de aventuras, tam\u00e9n contabamos cunha oferta variada de tebeos<\/em> de humor. Mais os que mercabamos e liamos con entusiasmo eran s\u00f3 uns poucos: o Pulgarcito<\/em>, o DDT<\/em>, o T\u00edo Vivo<\/em> e o TBO<\/em>. Tam\u00e9n liamos outros, como Jaimito<\/em> ou Pumby<\/em>, ben menos atractivos.<\/span><\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/agustinfernandezpaz.gal\/wp-content\/uploads\/2013\/04\/Un-viaje-de-ida-y-vuelta-DD.jpg\" "\\"Un")
<\/a><\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/agustinfernandezpaz.gal\/wp-content\/uploads\/2013\/04\/la-foto-7D.jpg\" "\\"la")
<\/a>Por fortuna, hai na Rede achegas moi interesantes<\/a> \u00e1 s\u00faa vida e ao seu traballo. Dunha das mellores<\/a>, obra de Miguel Fern\u00e1ndez Soto, reproduzo aqu\u00ed estes anacos:<\/span><\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/agustinfernandezpaz.gal\/wp-content\/uploads\/2013\/04\/Coll-Consulta-din\u00e1mica-DEF.jpg\" "\\"Coll-Consulta-din\u00e1mica-DEF\\"")
<\/a><\/p>\n