{"id":8728,"date":"2013-03-22T20:06:29","date_gmt":"2013-03-22T18:06:29","guid":{"rendered":"https:\/\/agustinfernandezpaz.gal\/sempre-the-kinks-2\/"},"modified":"2013-03-22T20:06:46","modified_gmt":"2013-03-22T18:06:46","slug":"sempre-the-kinks","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/agustinfernandezpaz.gal\/es\/sempre-the-kinks\/","title":{"rendered":"Sempre The Kinks!"},"content":{"rendered":"

You really got me<\/em> (1964) \/ Waterloo Sunset<\/em> (1968)\/ Lola<\/em> (1970)<\/strong><\/span><\/p>\n

Unha vez m\u00e1is<\/a>,\u00a0 regreso \u00e1 decada dos sesenta<\/a> para lembrar aqu\u00ed outro dos grupos<\/a> que me entusiasmaban daquela, e que a\u00ednda hoxe sigo a escoitar con agrado: The Kinks<\/a>. E con el a Ray Davies, ese xenio da m\u00fasica que foi o seu l\u00edder e o compositor da meirande parte dos temas que gravaron.<\/p>\n

\"\"A primeira e inesquecible canci\u00f3n que lles escoitei foi You really got me<\/em><\/a>. Grav\u00e1rona no 1964, as\u00ed que eu deb\u00edn escoitala en 1965, supo\u00f1o que na Universidad Laboral. Daquela eu ti\u00f1a dezasete anos e, como varios dos meus amigos, estaba abducido pola m\u00fasica dos grupos que nos chegaban do Reino Unido desde Liverpool ou desde Londres, como era o caso de The Kinks<\/a>.<\/p>\n

A quen non vivise a \u00e9poca, \u00e9lle dif\u00edcil comprender as dificultades que ti\u00f1amos para acceder \u00e1 m\u00fasica que nos gustaba. Case ningu\u00e9n ti\u00f1a tocadiscos, as\u00ed que s\u00f3 nos quedaban os programas musicais da radio e a audici\u00f3n, unha vez e mais outra, dos escasos discos que circulaban entre n\u00f3s. Supo\u00f1o que algu\u00e9n ti\u00f1a aquel primeiro EP de The Kinks, porque lembro escoitalo repetidas veces. Hoxe, case cincuenta anos despois e malia as imperfecci\u00f3ns do son, segue a entusiasmarme. Como esquecer a voz de Ray Davies <\/a>e o riff<\/em> da guitarra que tan famoso se fixo?<\/p>\n