{"id":8515,"date":"2013-03-10T16:15:03","date_gmt":"2013-03-10T14:15:03","guid":{"rendered":"https:\/\/agustinfernandezpaz.gal\/era-inverno-cruel-de-chumbo-e-morte-2\/"},"modified":"2013-03-10T17:23:21","modified_gmt":"2013-03-10T15:23:21","slug":"era-inverno-cruel-de-chumbo-e-morte","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/agustinfernandezpaz.gal\/es\/era-inverno-cruel-de-chumbo-e-morte\/","title":{"rendered":"Era inverno cruel de chumbo e morte"},"content":{"rendered":"

O latexo da vida e da conciencia. Memorias colectivas de Rafael Pillado<\/em> (Asociaci\u00f3n Cultural Fuco Bux\u00e1n, 2012)<\/strong><\/span><\/p>\n

Hoxe \u00e9 o d\u00eda 10 de marzo. O D\u00eda da Clase Obreira Galega<\/a>. Unha conmemoraci\u00f3n que nos lembra a data do 10 de marzo de 1972<\/a>, cando en Ferrol os obreiros de Baz\u00e1n e de Astano \"\"foron ametrallados pola polic\u00eda<\/a> durante unha manifestaci\u00f3n pac\u00edfica, co resultado de numeros\u00edsimos feridos e d\u00faas persoas mortas, sindicalistas das daquela clandestinas Comisi\u00f3ns Obreiras: Amador Rey e Daniel Niebla. Unha data que todos os sindicatos entenden como un d\u00eda para a lembranza do sucedido, pero tam\u00e9n para manifestar as reivindicaci\u00f3ns laborais e sociais<\/a>, tan necesarias.<\/p>\n

\u00abEra un inverno cruel de chumbo e morte\u00bb, o t\u00edtulo desta entrada, \u00e9 o primeiro verso dun emotivo poema<\/a> que escribiu Dar\u00edo Xoh\u00e1n Cabana en lembranza daquel d\u00eda de 1972.<\/p>\n

Pareceume que esta era unha data axeitada<\/a> para reproducir aqu\u00ed, quit\u00e1ndolle alg\u00fans anacos coxunturais, o texto que escrib\u00edn para a presentaci\u00f3n en Vigo, o 18 de setembro de 2012, do libro de Rafael Pillado: O latexo da vida e da conciencia. Memorias colectivas de Rafael Pillado<\/em>, editado pola Asociaci\u00f3n Cultural Fuco Bux\u00e1n<\/a>, de Ferrol. Como no texto xa detallo polo mi\u00fado o meu encontro co libro e a mi\u00f1a opini\u00f3n logo da s\u00faa lectura, non engadirei aqu\u00ed m\u00e1is nada.<\/p>\n

 <\/p>\n

TEXTO DA PRESENTACI\u00d3N<\/span>
\n<\/strong><\/p>\n

\"\"Boas tardes a todas as persoas que hoxe nos reunimos aqu\u00ed, neste museo que foi c\u00e1rcere ata hai poucos anos e que, xa que logo, a\u00ednda garda no seu espazo os sufrimentos, a dor e a rabia, e tam\u00e9n as alegr\u00edas ef\u00e9meras das persoas que padeceron prisi\u00f3n durante as d\u00e9cadas innobres do franquismo.<\/p>\n

Ter\u00eda que comezar preguntando primeiro qu\u00e9 fago eu aqu\u00ed, saudando a aparici\u00f3n deste libro de Rafael Pillado<\/a>. Porque ambos os dous non coincidimos nos cami\u00f1os da vida, a\u00ednda que eu si sab\u00eda del e da s\u00faa loita, o seu nome e a s\u00faa figura eran unha referencia para a xente concienciada da mi\u00f1a xeraci\u00f3n. Mais eu non son nin fun do PC, e tampouco das Comisi\u00f3ns Obreiras, nin ti\u00f1a relaci\u00f3n coa xente da Baz\u00e1n, m\u00e1is al\u00e1 dalgunhas amizades que fixen durante a mi\u00f1a estad\u00eda en Mugardos na d\u00e9cada dos oitenta.<\/p>\n

Entenderase ben, se relato o meu encontro con este libro. Periodicamente, recibo na mi\u00f1a caixa de correos informaci\u00f3n dos actos que organiza a Asociaci\u00f3n Cultural Fuco Bux\u00e1n, de Ferrol (o nome xa \u00e9 unha declaraci\u00f3n de principios: Fuco Bux\u00e1n, compadre da miseria, \/ curm\u00e1n das inxusticias e os aldraxes. \/ Fuco Bux\u00e1n, \u00bfnon sintes que na Iberia \/ feden a podre os homes i as paisaxes?<\/em>) recib\u00edn a noticia de que se presentaba en Ferrol un libro de memorias que escribira Rafael Pillado.<\/p>\n

Andaba eu daquela embarcado na escritura da mi\u00f1a novela Non hai noite tan longa<\/em><\/a> e levaba ben de tempo document\u00e1ndome sobre os anos do franquismo, unha documentaci\u00f3n imprescindible para darlle vida \u00e1 historia que quer\u00eda contar. Daquela, o libro de Pillado interes\u00e1bame por un dobre motivo: pola persoa en si, por saber como contaba unha vida tan chea de avatares, e tam\u00e9n porque as\u00ed poder\u00eda enchouparme algo m\u00e1is na vida coti\u00e1 durante os anos amargos do franquismo e, tam\u00e9n, no d\u00eda a d\u00eda das persoas que arriscaban a s\u00faa vida por mudar as cousas.<\/p>\n

Ped\u00edn o libro, solicitando que me indicasen o xeito de pagalo. A mi\u00f1a sorpresa veu d\u00edas despois, cando non s\u00f3 me chegou o libro, sen\u00f3n que vi\u00f1a acompa\u00f1ado dunha dedicatoria moi fermosa de Rafael Pillado.<\/p>\n

\"\"Comecei a lelo e axi\u00f1a me decatei de que sobordaba con moito as mi\u00f1as expectativas iniciais. O que anunciaba o t\u00edtulo, O LATEXO DA VIDA E DA CONCIENCIA<\/em>, era unha realidade. As p\u00e1xinas do seu libro estaban enchoupadas de vida, nada de letras rutineiras ou funcionariais. Unha vida contada co coraz\u00f3n aberto, unha vida con moitas facetas, desde a m\u00e1is intimamente biogr\u00e1fica ata a vertente sindical e pol\u00edtica. Lino de xeito apaixonado e recomendeino a ben amigas e amigos.<\/p>\n

A trav\u00e9s dos correos electr\u00f3nicos, fun vendo que as presentaci\u00f3ns se suced\u00edan por diferentes lugares. E, finalmente, o inesperado: unha chamada de Rafael ped\u00edndome que eu falase aqu\u00ed, na presentaci\u00f3n do seu libro en Vigo, a cidade onde resido.<\/p>\n

A petici\u00f3n colleume de sorpresa. Como xa dixen, nin son de Comisi\u00f3ns, nin do PC, e no seu momento fun cr\u00edtico coas posici\u00f3ns defendidas por estas organizaci\u00f3ns. Mais iso tanto ti\u00f1a. Non me pod\u00eda negar, hoxe ti\u00f1a que estar aqu\u00ed.<\/p>\n

Unhas memorias colectivas<\/strong><\/p>\n

Entenderedes agora por que falarei s\u00f3 deste libro, sen entrar na an\u00e1lise da intensa e apaixonada faceta militante de Rafael Pillado. Iso hai persoas que o saben facer ben mellor ca min, compa\u00f1eiros de loita e de ideais durante tantos anos. E falarei do que se conta neste volume non s\u00f3 polo que xa dixen, sen\u00f3n tam\u00e9n polo subt\u00edtulo que ten: \u201cMemorias colectivas de Rafael Pillado\u201d. Que gran acerto, o de memorias colectivas!<\/p>\n

Eu son cinco anos m\u00e1is novo que Rafael, que ven sendo da idade da mi\u00f1a irm\u00e1, e todo o que Pillado vai contando me fixo revivir momentos da mi\u00f1a vida, e da vida no meu barrio, na escola, na Universidade Laboral de Xix\u00f3n; momentos da vida comunal, cos amigos, coa xente do barrio; momentos da vida colectiva dos galegos e galegas, e tam\u00e9n do conxunto de Espa\u00f1a. Si: nestas p\u00e1xinas est\u00e1 tam\u00e9n a memoria dunha xeraci\u00f3n.<\/p>\n

Memorias colectivas, e sen edulcorante. Non hai por parte de Rafael Pillado tentativas de adornar a vida dura da s\u00faa familia nas d\u00e9cadas dos 40 e 50, as necesidades e as condici\u00f3ns precarias en que viv\u00edan; o coraxe inmenso da nai e do pai; a importancia do aparello de radio, o espertar \u00e1 adolescencia, as insatisfacci\u00f3ns xuven\u00eds, o traballo nos talleres (como non sentirse reflectido, eu estiven na Laboral), o servizo militar, o noivado con Pilar… Anacos de vida tan, tan reais, contados con tanta sinceridade, que emociona lelos.<\/p>\n