{"id":8192,"date":"2013-01-23T17:11:24","date_gmt":"2013-01-23T15:11:24","guid":{"rendered":"https:\/\/agustinfernandezpaz.gal\/anton-chekhov-en-new-york-2\/"},"modified":"2013-01-23T17:11:24","modified_gmt":"2013-01-23T15:11:24","slug":"anton-chekhov-en-new-york","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/agustinfernandezpaz.gal\/es\/anton-chekhov-en-new-york\/","title":{"rendered":"Ant\u00f3n Ch\u00e9khov en New York"},"content":{"rendered":"

Vania na R\u00faa 42<\/em>\u00a0 (Vanya on 42nd Street, <\/em>Louis Malle, 1994)<\/strong><\/span><\/p>\n

 <\/p>\n

\"\"Vin esta pel\u00edcula<\/a> por vez primeira al\u00f3 polo ano 2004. E non foi no cine, sen\u00f3n na mi\u00f1a casa, tras alugala en \u00abArteiensaio\u00bb, un videoclub de vida ef\u00e9mera que funcionou en Vigo (na R\u00faa do Progreso, n\u00ba 5) e que, durante o tempo que aguantou, foi unha especie de para\u00edso para os que amamos o cine.<\/p>\n

Nos seus andeis s\u00f3 se encontraba cine de autor, moi ben seleccionado, coa vantaxe engadida de que pod\u00edas revisar a obra completa de bastantes directores, xa que contaban coa maior parte da s\u00faa filmograf\u00eda. Moitas pel\u00edculas vin mentres permaneceu aberto!<\/p>\n

Eu xa lera O t\u00edo Vania<\/em><\/a>, de Ant\u00f3n Ch\u00e9khov<\/a>, unha desas obras destinadas a perdurar, un cl\u00e1sico<\/a> que admite unha lectura actual en cada nova \u00e9poca, porque aborda os temas esenciais na vida de calquera persoa. E tam\u00e9n admiraba a Louis Malle<\/a>, un dos cineastas da nouvelle vague<\/em> francesa, autor de filmes admirables <\/a>como Ascensor para o cadalso<\/em>, Zazie no metro<\/em>, O fogo fatuo<\/em>, Calcuta, O sopro ao coraz\u00f3n<\/em>, Lacombe Lucien<\/em>. Atlantic City<\/em> ou Adeus, rapaces<\/em>. Vania na R\u00faa 42<\/em> foi, por desgraza, a derradeira que puido filmar, pois finou no ano 1995.<\/p>\n

\"\"Ao primeiro coidei que Vania na R\u00faa 42<\/em> ser\u00eda un exercicio m\u00e1is de teatro filmado, pero equivoc\u00e1bame por enteiro. A pel\u00edcula, que vin na versi\u00f3n orixinal subtitulada, deixoume cravado na cadeira, coa boca aberta, incapaz de afastar os ollos do que estaba a ver. Al\u00ed hab\u00eda moito m\u00e1is que un drama de Ch\u00e9khov!<\/p>\n

M\u00e1is adiante, lendo aqu\u00ed<\/a> e acol\u00e1<\/a> sobre esta marabilla, souben que a orixe do filme estaba nun feito real. Andr\u00e9 Gregory, director dunha compa\u00f1\u00eda teatral de New York, fixera unha montaxe d\u2019O t\u00edo Vania<\/em> a partir dun texto adaptado por David Mamet. Ante as dificultades para estreala nun teatro convencional, decidiu facer unhas representaci\u00f3ns at\u00edpicas nun teatro abandonado da r\u00faa 42, coma se fosen ensaios xerais da obra. Fac\u00edano con alg\u00fan elemento m\u00ednimo de mobiliario e cos actores e actrices coa roupa da r\u00faa. Comezaron invitando alg\u00fans amigos a asistiren, sentados a car\u00f3n dos actores, e axi\u00f1a tiveron petici\u00f3ns doutros, o que os obrigou a limitar a 15 o n\u00famero de asistentes. Louis Malle puido asistir a esas representaci\u00f3ns e decontado naceu nel o proxecto de realizar unha pel\u00edcula a partir da experiencia.<\/p>\n

 
\n