![\"\"](\"https:\/\/agustinfernandezpaz.gal\/wp-content\/uploads\/2012\/09\/agustinben.jpg\" "\\"agustinben\\"")
<\/a>Agust\u00edn Fern\u00e1ndez Paz recibir\u00e1 este s\u00e1bado unha homenaxe nacional en Vigo. Este tributo \u00fanese \u00e1 longa lista de reco\u00f1ecementos que v\u00e9n de recibir o escritor nos \u00faltimos tempos. Dioivo aproveita para publicar unha longa entrevista na que Fern\u00e1ndez Paz reflexiona sobre literatura, ensino ou lingua e fala dos seus futuros proxectos. O m\u00e1is inmediato \u00e9 a publicaci\u00f3n en outono, da man de Xerais, d’O rastro que deixamos<\/em>, libro que recolle artigos, conferencias e reflexi\u00f3ns do autor.<\/p>\nQue sente un ao recibir tantas homenaxes?<\/strong><\/p>\n A ver, eu ti\u00f1a avisados a Xabier P. DoCampo e Manuel Bragado de que xa me chegaba. No \u00faltimo ano tiven varias homenaxes en diversos sitios. A verdade, doume por m\u00e1is que homenaxeado. Agora ocorr\u00e9uselles montar esta… Obviamente, eu ac\u00e9ptoa. Ac\u00e9ptoa con cari\u00f1o e con emoci\u00f3n, pero son consciente de que a min me est\u00e1n a coller como cabeza visible para homenaxear a toda unha xeraci\u00f3n que xa est\u00e1 de retirada. Eu asumo con gusto e con satisfacci\u00f3n ese papel representativo que me outorgan, pero te\u00f1o claro que hai moita xente con iguais ou maiores m\u00e9ritos para recibilo, como Bragado ou DoCampo. Eles te\u00f1en tantos coma min! Asumo encantado esta homenaxe e quero que sexa o m\u00e1is agradable posible para todos os que asistan. Por iso, a mi\u00f1a intenci\u00f3n \u00e9 agasallar a todos cun conto in\u00e9dito. Quero corresponder con algo da mi\u00f1a parte a toda a xente que vaia participar.<\/p>\n De que trata o conto?<\/strong><\/p>\n O conto estaba feito. Trata dun primeiro amor infantil no que xogo con elementos autobiogr\u00e1ficos, mais non \u00e9 un relato autobiogr\u00e1fico. Hai cousas que son mi\u00f1as, a\u00ednda que o conto sexa imaxinado. \u00c9 xogar un pouco coa realidade e a ficci\u00f3n<\/p>\n Iso v\u00e9n sendo a literatura, non?<\/strong><\/p>\n Efectivamente, iso \u00e9 a literatura… A min apetec\u00edame ofrecerlles algo aos asistentes. Apetec\u00edame… S\u00f3 ti\u00f1a dous contos in\u00e9ditos e creo que este era o mellor. Vaise facer unha publicaci\u00f3n semellante \u00e1 que se d\u00e1 nos Premios Xerais. Pero da homenaxe, hei de dicir que non sei moito m\u00e1is. Non sei que andan a preparar. Non mo queren dicir.<\/p>\n V\u00e9n de publicar varios libros nos \u00faltimos tempos…<\/strong><\/p>\n A partir de que me deron a noticia do cancro, vinme na obriga de estar m\u00e1is tempo na casa. E al\u00ed o que fago \u00e9 ler, escribir e ver moito cine. Entre iso e a medicaci\u00f3n, levo todo mellor do que pensaba. En calquera caso, si, ve\u00f1o de publicar varias obras.\u00a0Fantasmas de Luz<\/em>, que trata precisamente sobre a crise e sobre o cine. Trata dun proxeccionista que queda sen traballo e que acaba por verse afectado por ese toque dos seres invisibles, deses que est\u00e1n no paro. Tam\u00e9n publiquei\u00a0As fronteiras do medo<\/em>, que v\u00e9n sendo un libro de terror, sen m\u00e1is. E publiquei unha revisi\u00f3n de\u00a0Aire negro<\/em>, unha novela que xa vira a luz hai anos, pero que agora sae na colecci\u00f3n de Narrativa de Xerais cunha portada moi chula de\u00a0Nosferatu<\/em>. Tam\u00e9n vou publicar un libro co que levamos dous anos… Cando sabes que est\u00e1s fastidiado, tomas as cousas doutro xeito. Hai necesidades que antes non sent\u00eda e quixen recompilar moitas cousas que levo escritas en moitos sitios. Conferencias, artigos que apareceron en sitios raros… E pedinlle axuda a Xerais e a Isabel Soto. Acabamos por facer unha selecci\u00f3n moi dr\u00e1stica, hab\u00eda moito material e hab\u00eda que escoller. Sair\u00e1 unha cousa de 200 e pico p\u00e1xinas. Polo momento restrinx\u00edmonos a tres temas. No futuro haber\u00e1 outros.<\/p>\n Neste primeiro libro, que temas se recollen?<\/strong><\/p>\n Publicou hai pouco\u00a0As fronteiras do medo<\/em>, un libro de terror seguindo a estela de Lovecraft. Un libro de terror nestes tempos… Busca competir cos peri\u00f3dicos?<\/strong><\/p>\n [Risos] Competir non… Sabes quen ten que estar a mil agora? As revistas sat\u00edricas. Esas non deben dar feito! A realidade sup\u00e9raas con moito, xa que todo \u00e9 unha gran broma. \u00c9 verdade, \u00e9 un aut\u00e9ntico conto de terror todo. Vivimos nun terror de verdade e o meu libro pertence ao terror literario. Non deixan de ser relatos nos que se xoga coas convenci\u00f3ns do x\u00e9nero. Pero unha vez que o lector pecha o libro, sabe perfectamente que \u00e9 un exercicio literario. Non son terrores coti\u00e1s… Nin son as angustias coti\u00e1s. Eu sempre digo que o terror, o\u00a0terror-terror<\/em>, podemos velo en pel\u00edculas como\u00a0Revolutionary Road<\/em>, de Sam Mendes. Esa si que \u00e9 unha pel\u00edcula de terror… Ves como te pode presionar unha comunidade ata foderte a vida.<\/p>\n Esa presi\u00f3n viv\u00edmola n\u00f3s tam\u00e9n?<\/strong><\/p>\n Claro! Ese \u00e9 o terror de verdade. O que non nos deixa durmir son os terrores da vida coti\u00e1. Na realidade est\u00e1n os monstros de verdade. O outro? Non deixan de ser monstros literarios.<\/p>\n Deixemos os terrores coti\u00e1s. Estou a lembrar unha entrevista con Montse Dopico en Praza na que adiantaba que estaba a escribir un libro sobre os anos 60. Despois de\u00a0Non hai noite tan longa<\/em>, outro retorno?<\/strong><\/p>\n A ver,\u00a0Non hai noite tan longa<\/em>\u00a0\u00e9 claramente un axuste de contas coa mi\u00f1a xeraci\u00f3n. Claramente. Eu estaba a falar da evoluci\u00f3n da mi\u00f1a xeraci\u00f3n e da estafa social. Sobre esta nova novela… Pois levo varios meses lendo e xa comecei a escribir algo, xa hai p\u00e1xinas de borrador. Acouteina entre d\u00faas datas moi claras: entre o primeiro voo de Gagarin e o ano 1969, coa chegada \u00e1 L\u00faa. A novela vai ser nesas datas. A carreira espacial ten que ver, estou empapado ao respecto. Vai ter que ver coa adolescencia, coa mocidade e haber\u00e1 moitas outras cousas. Non obstante, non me gusta falar moito dela… A\u00ednda non sei moi ben como vai sa\u00edr. Te\u00f1o varias posibilidades e a\u00ednda non sei cal delas vai sa\u00edr. A\u00ednda non te\u00f1o t\u00edtulo! O \u00fanico que podo dicir \u00e9 que o meu proxecto de futuro.<\/p>\n Falemos de\u00a0Fantasmas de Luz<\/em>, Dami\u00e1n queda sen traballo e no libro desenv\u00f3lvese ese concepto do parado invisible. Ve ou deixa de ver moitos invisibles nesta cidade, Vigo?<\/strong><\/p>\n Esa novela parte dun conto que se chamaba precisamenteInvisibles<\/em>. O relato formaba parte dun libro do IGADI. Nese conto xa ti\u00f1a o xermolo. Non ti\u00f1a nada que ver co cine, pero o protagonista quedaba no paro e \u00edase convertendo, paulatinamente, nun home transparente. Moitas veces, nun conto aparece o xermolo e chega un momento en que… Quedas con ganas. Caes na conta de que precisas algo m\u00e1is. Creaches unha personaxe e hai moito detr\u00e1s dela. Nun momento dado, aproveitei ese xermolo. Fusioneino coa morte dos cines, dos proxectores e, nese intre, concib\u00edn unha homenaxe ao cine. Tam\u00e9n desenvolv\u00edn algo m\u00e1is ese concepto de transparencia, esa idea de que se colectivamente non temos uni\u00f3n, acabaremos sendo invisibles. M\u00e9tolle un final \u00e9pico, que v\u00e9n sendo o remate de\u00a0As uvas da ira<\/em>, de John Ford, Na pel\u00edcula hai unha frase: \u00abNunca poder\u00e1n acabar con n\u00f3s, nin esmagarnos, porque nos somos o pobo\u00bb.<\/p>\n Fainos falla ese final \u00e9pico? Estamos orfos de \u00e9pica?<\/strong><\/p>\n Vai ser a \u00fanica maneira. O que pasa \u00e9 que resulta moi dif\u00edcil falar disto, porque estamos a vivir nunha etapa no que o vello se resiste a morrer e o novo res\u00edstese a nacer. Intu\u00edmos que o sistema, por pura dimensi\u00f3n f\u00edsica e por sobreexplotaci\u00f3n dos recursos, est\u00e1 a chegar a un tope. Todo vai colapsar e non sabemos como. Intu\u00edmolo, pero non sabemos. O novo est\u00e1 a nacer tam\u00e9n, hai xermolos, hai cousas que est\u00e1n a nacer… Hai moitos xermolos dende hai anos… pero non sabemos que vai pasar. Eu non sei se verei ese tempo novo ou non. Estamos ante un cambio de dimensi\u00f3ns hist\u00f3ricas.<\/p>\n E pillounos a todos cun despiste monumental.<\/strong><\/p>\n Si, pero \u00e9 l\u00f3xico. Non estou a dicir nada novo… Cando les a xente que escribe sobre isto, todos coinciden en que haber\u00e1 outra cousa, quizais un sistema m\u00e1is cooperativo, pero non sabemos como nin con que formas pol\u00edticas. O que si temos claro \u00e9 que a forma actual l\u00e9vanos ao desquite social. Nos bares, cando est\u00e1s atento, escoitas a xente falar de Bankia, das caixas, de que todos rouban. O malestar social que se palpa \u00e9 cada vez maior. E cada vez hai m\u00e1is exclu\u00eddos, m\u00e1is deses invisibles que falamos antes. Isto ten que rebentar. Sen d\u00fabida. Como vai rebentar? Cun crack mundial que obrigue a comezar de novo? Mediante unha serie de cambios paulatinos? Non sei.<\/p>\n<\/a>Pois mira, recollo textos autobiogr\u00e1ficos nun primeiro apartado que se chama\u00a0As paisaxes da memoria<\/em>. Nun segundo apartado f\u00e1lase do traballo de escritor e ch\u00e1mase\u00a0O oficio de escribir.\u00a0<\/em>O terceiro tr\u00e1tase\u00a0A patria da lingua<\/em>, que incl\u00fae alg\u00fans traballos sobre lingua e normalizaci\u00f3n. Eses ser\u00e1n os primeiros temas do libro, que se chamar\u00e1\u00a0O rastro que deixamos<\/em>. O t\u00edtulo est\u00e1 tomado dunha novela de Siri Hustvedt. \u00c9 un nome que recolle moi ben o sentido da obra. \u00c9 un libro heterodoxo que, ademais, incl\u00fae algo de ficci\u00f3n. \u00c9 un libro cuxa idea… \u00e9 esa: o rastro que imos deixando no mundo. Neste primeiro libro, son artigos que tocan cuesti\u00f3ns persoais. Si, hai moitos textos con asuntos te\u00f3ricos, pero encerran sempre cuesti\u00f3ns persoais. Os m\u00e1is abstractos quedaron f\u00f3ra, para outra ocasi\u00f3n.<\/p>\n