{"id":10676,"date":"2014-12-09T19:40:31","date_gmt":"2014-12-09T17:40:31","guid":{"rendered":"https:\/\/agustinfernandezpaz.gal\/?p=10676"},"modified":"2014-12-10T11:15:24","modified_gmt":"2014-12-10T09:15:24","slug":"en-navidad-siente-a-un-pobre-en-su-mesa","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/agustinfernandezpaz.gal\/es\/en-navidad-siente-a-un-pobre-en-su-mesa\/","title":{"rendered":"\u00abEn Navidad, siente a un pobre en su mesa\u00bb"},"content":{"rendered":"
PL\u00c1CIDO (1962) de Luis Garc\u00eda Berlanga\u00a0<\/span><\/h5>\n

\"\"<\/a>…De Berlanga<\/a> e de Rafael Azcona<\/a>, haber\u00eda que engadir, sobre todo porque este filme marcou o inicio da colaboraci\u00f3n<\/a> entre os dous mestres do humor negro que son Berlanga e Azcona.<\/p>\n

Vin Pl\u00e1cido<\/em><\/a> por vez primeira nalg\u00fan dos domingos do curso 1963-64. Era o meu segundo ano como interno na Universidade Laboral de Xix\u00f3n, todos os domingos hab\u00eda sesi\u00f3n de cine no magn\u00edfico sal\u00f3n de actos da Uni. Eu ti\u00f1a daquela 15 anos e lembro ben a proxecci\u00f3n, pois \u00e9 unha desas pel\u00edculas que deixan pegada. Non tanta como se a vemos agora, porque o marco social que Berlanga presenta en Pl\u00e1cido<\/em><\/a> daquela a\u00ednda era moi semellante ao que se pod\u00eda ver en calquera pequena cidade espa\u00f1ola.<\/p>\n

A inesperada actualidade de Pl\u00e1cido<\/em><\/h6>\n
<\/h6>\n

\"\"<\/a>Non hai d\u00eda en que nos xornais, radios, televisi\u00f3ns e redes sociais non atopemos <\/span>algunha noticia sobre a escandalosa desigualdade econ\u00f3mica<\/a> que padecemos en Espa\u00f1a, incrementada de xeito acelerado desde o inicio diso que os medios chaman crise. Unha maneira fina de nomear o que non \u00e9 m\u00e1is que un roubo xeneralizado \u00e1s clases medias e baixas por parte das \u00abelites extractivas\u00bb.<\/span><\/p>\n

Entre as cifras de desemprego, de desafiuzamentos, de fame e de pobreza, vemos que a fenda social non fai m\u00e1is que aumentar<\/a> (Coma tal, as vinte persoas m\u00e1is ricas de Espa\u00f1a te\u00f1en tanta riqueza como o os ingresos do 20% m\u00e1is pobre).
\n\"\"<\/a>Pois ben: pode resultar ins\u00f3lito, pero esta pel\u00edcula de 1961<\/a> recolle de xeito admirable a Espa\u00f1a de ricos e pobres, a Espa\u00f1a onde uns loitan por sobrevivir e outros nadan na abundancia.<\/p>\n

O panorama que nos ofrece Pl\u00e1cido<\/em> \u00e9 o da Espa\u00f1a de 1961<\/a>. Para as persoas mozas, direi que non hai esaxeraci\u00f3n na pel\u00edcula; as cousas eran as\u00ed, a\u00ednda que agora nos poidan parecer incribles. Era a Espa\u00f1a franquista, coas clases sociais ferreamente marcadas.<\/p>\n

O mundo de Pl\u00e1cido<\/em><\/h6>\n

A acci\u00f3n transcorre nun \u00fanico d\u00eda, o Nadal dalg\u00fan ano dos primeiros sesenta, nunha pequena cidade provinciana. A unha asociaci\u00f3n ben\u00e9fica de damas da \u00abboa sociedade\u00bb oc\u00f3rreselle a idea de conseguir que todas as familias dun certo nivel econ\u00f3mico inviten un pobre para cear con eles. Siente un pobre a su mesa<\/em>, un slogan que fixo fortuna.<\/p>\n

Para darlle un toque de glamour<\/em> ao evento, invitan a un conxunto de artistas de Madrid para que, logo dunha subhasta antol\u00f3xica, acepten participar tam\u00e9n en ceas tan peculiares.<\/p>\n