{"id":10062,"date":"2014-03-03T14:44:02","date_gmt":"2014-03-03T12:44:02","guid":{"rendered":"https:\/\/agustinfernandezpaz.gal\/cronicas-da-clase-obreira-2\/"},"modified":"2014-03-03T14:44:19","modified_gmt":"2014-03-03T12:44:19","slug":"cronicas-da-clase-obreira","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/agustinfernandezpaz.gal\/es\/cronicas-da-clase-obreira\/","title":{"rendered":"Cr\u00f3nicas da clase obreira"},"content":{"rendered":"

(As vi\u00f1etas da ilustraci\u00f3n pertencen a Ha muerto un hombre<\/em>
\nde Kris e \u00c9tienne Davodeau. Ponent Mon, 2007)<\/p>\n

La mala gente. Una historia de militantes<\/em><\/strong>.
\n\u00c9tienne Davodeau (Ponent Mon, 2006)<\/span><\/p>\n

O meu encontro coa obra de \u00c9tienne Davodeau<\/a> foi no ano 2007. En agosto viaxei \u00e1 Coru\u00f1a para ver as exposici\u00f3ns<\/a> que Vi\u00f1etas desde o Atl\u00e1ntico<\/a> organizara para a edici\u00f3n daquel ano. Antes de regresar, mantiven unha conversa con Miguelanxo Prado<\/a> e pregunteille que autores pagaban de verdade a pena entre os que vi\u00f1eran aquel ano. Miguelanxo citoume varios nomes, entre eles o da israel\u00ed Rutu Modan<\/a>, mais insistiume en que, de ning\u00fan xeito, pod\u00eda perder a obra de Davodeau.<\/p>\n

Eu non o co\u00f1ec\u00eda de nada, xa hab\u00eda alg\u00fan tempo que desistira de estar ao d\u00eda de todo canto se publicaba no eido da BD. Mais, fi\u00e1ndome como me f\u00edo dos gustos de Miguelanxo, merquei decontado as d\u00faas obras que atopei de Davodeau: La mala gente<\/em> e Ha muerto un hombre<\/em>.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Que marabilla! Fiquei fascinado con aqueles dous \u00e1lbums. O debuxo, en aparencia, non ti\u00f1a artificio ning\u00fan, mais era moi eficaz para contar unhas historias soberbias, planificadas dun xeito admirable. Desde aquel encontro, convertinme en seareiro do autor franc\u00e9s (non son o \u00fanico<\/a>), do que fun co\u00f1ecendo logo outros traballos seus que se publicaron en Espa\u00f1a: Ca\u00edda de bici<\/em><\/a>, Lul\u00fa, mujer desnuda<\/em><\/a> (en dous \u00e1lbums), Los ignorantes<\/em><\/a> , El testimonio<\/em> e a recuperaci\u00f3n recente de Rural<\/em><\/a>, citados aqu\u00ed pola orde en que os fun lendo. Ning\u00fan deles me defraudou, nin creo que o fagan os seus traballos futuros.<\/p>\n

Dubidei sobre cal daqueles dous primeiros \u00e1lbums elixir para comentar no blog, pois ambos son excelentes. Axi\u00f1a me decid\u00edn por La mala gente. Una historia de militantes<\/em><\/a>, publicado en Francia no 2005 e en Espa\u00f1a ao ano seguinte, por Ponent Mon.<\/p>\n

Aparentemente, a historia que nos conta esta novela gr\u00e1fica non pode ser m\u00e1is sinxela. O propio \u00c9tienne Davodeau, convertido en personaxe da s\u00faa obra (recurso que utilizar\u00e1 noutras),\u00a0 decide relatar a historia dos seus pais<\/a>, xa xubilados, que foron sindicalistas e militantes socialistas desde a d\u00e9cada dos cincuenta, nunha bisbarra de Francia profundamente conservadora, con estruturas caciqu\u00eds e moi marcada pola relixi\u00f3n cat\u00f3lica.<\/p>\n

Davodeau desexa contar a historia dos seus pais non s\u00f3 pola dimensi\u00f3n afectiva, sen\u00f3n porque nela se reflicten moi ben as loitas que deron lugar ao nacemento dos sindicatos na zona. Un obreiro e unha obreira cunha longa historia de militancia detr\u00e1s.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Tras convencelos, non sen traballo, para que acepten a proposta, asistimos \u00e1s conversas coa nai (Marie-Jo) e co pai (Maurice), por separado. Fillos de obreiros, obrigados a traballar desde os catorce anos. Ela, nunha f\u00e1brica de calzado; el, de aprendiz nun taller mec\u00e1nico. Son os anos cincuenta: as condici\u00f3ns de traballo son duras e, sobre todo no caso de Marie-Jo, non se albisca ningunha perspectiva de mellora.<\/p>\n

A finais dos cincuenta chega \u00e1 zona un cura novo, en teor\u00eda para lles axudar aos p\u00e1rrocos da bisbarra. Na pr\u00e1ctica, para promover a creaci\u00f3n da J.O.C.<\/a> entre mozos e mozas. Maurice int\u00e9grase nun grupo de mozos, Marie-Jo noutro de rapazas. A J.O.C., como tam\u00e9n sucedeu en Espa\u00f1a, foi un xermolo da loita sindical.<\/p>\n

\"\"<\/a>Para os dous, estes son anos de formaci\u00f3n, de descubrir que hai outros horizontes, de decatarse das condici\u00f3ns inxustas en que traballan. En 1962, cando comeza o Concilio Vaticano II e acada significaci\u00f3n o movemento dos curas obreiros (que tam\u00e9n tivo repercusi\u00f3n en Espa\u00f1a, eu tiven trato con alg\u00fans deles), tanto Marie-Jo como Maurice xa son dirixentes de grupos da JOC.<\/p>\n

Co\u00f1\u00e9cense en 1965 e casan poucos meses despois. Non se nos conta a s\u00faa vida privada, foi unha das condici\u00f3ns que puxeron os pais, pero si a s\u00faa loita sindical e pol\u00edtica<\/a> a medida que van adquirindo formaci\u00f3n e conciencia de clase. A narraci\u00f3n chega ata 1981, ano do triunfo de Fran\u00e7oise Mitterand como presidente da rep\u00fablica.<\/p>\n