{"id":9960,"date":"2014-02-09T22:19:08","date_gmt":"2014-02-09T20:19:08","guid":{"rendered":"https:\/\/agustinfernandezpaz.gal\/fahrenheit-451-o-libro-2\/"},"modified":"2014-02-09T22:19:26","modified_gmt":"2014-02-09T20:19:26","slug":"fahrenheit-451-o-libro","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/agustinfernandezpaz.gal\/en\/fahrenheit-451-o-libro\/","title":{"rendered":"Fahrenheit 451: o libro"},"content":{"rendered":"

Fahrenheit 451<\/em><\/strong>. Ray Bradbury (1953)<\/strong><\/span><\/p>\n


\n<\/a>\"\"<\/a>Sei que lin este libro mediada a d\u00e9cada dos sesenta (do pasado s\u00e9culo, xaora), mais non consigo lembrar o ano concreto. Seguramente foi no 1966 ou 67, coincidindo coa estrea da pel\u00edcula de Truffaut, da que falarei na pr\u00f3xima entrada do blog. A edici\u00f3n si que a lembro: era da editorial Plaza&Jan\u00e9s, nunha colecci\u00f3n de libros baratos que, se non lembro mal, custaban 25 pesetas. Os \u201cirm\u00e1ns maiores\u201d eran os da colecci\u00f3n Reno, mais eses xa custaban 50 pesetas. Merqueino na de “Junor”, en Vilalba, durante unhas vacaci\u00f3ns de ver\u00e1n, iso si que tam\u00e9n o te\u00f1o na memoria.<\/p>\n

Era o primeiro libro que l\u00eda de Ray Bradbury<\/a>. Poucos anos despois, xa no final da d\u00e9cada, comezar\u00edan a venderse en Espa\u00f1a os libros da Editorial Minotauro<\/a>, que fundara en Bos Aires o galego Francisco Porr\u00faa<\/a>, o mesmo que editar\u00eda os Cien a\u00f1os de soledad<\/em> de Garc\u00eda M\u00e1rquez, o Rayuela<\/em> de Cort\u00e1zar ou O Hobbit<\/em> e O Se\u00f1or dos Aneis<\/em> de Tolkien.<\/p>\n

Minotauro<\/a>, especializada en bos libros de ciencia ficci\u00f3n, foi unha marabilla para persoas coma min, que daquela era un entusiasta dela. Unha colecci\u00f3n que se inaugurara en 1955, precisamente con outra novela de Ray Bradbury, Cr\u00f3nicas Marcianas<\/em><\/a>, con pr\u00f3logo de J. L. Borges (desta\u00a0novela extraordinaria, hai tam\u00e9n\u00a0edici\u00f3n galega<\/a> en Xerais). En Minotauro lin outras de Bradbury (El hombre ilustrado<\/em>, Las doradas manzanas del sol<\/em>\u2026), e tam\u00e9n t\u00edtulos inesquecibles como Hacedor de estrellas<\/em> de Olaf Stapledon, Soy leyenda<\/em> de Richard Matheson ou La naranja mec\u00e1nica<\/em> de Anthony Burgess.<\/p>\n

\u201cQueimar era un pracer.\u201d<\/strong><\/p>\n

\"\"<\/a>As\u00ed comeza Fahrenheit 451<\/em><\/a>, que Ray Bradbury (1920-2012) escribiu no ano 1953, nos anos en que os Estados Unidos viv\u00edan a represi\u00f3n da \u201ccaza de bruxas\u201d do infame senador McCarthy. O propio Bradbury, nun texto imprescindible (\u201cA lume vivo\u201d) que se incl\u00fae como introduci\u00f3n nalgunhas edici\u00f3ns do libro (por exemplo, na edici\u00f3n galega de Xerais, con traduci\u00f3n de M\u00aa Magdalena Fern\u00e1ndez P\u00e9rez) explica cal foi a x\u00e9nese desta novela, tan afastada dos par\u00e1metros oficiais da ciencia ficci\u00f3n.<\/p>\n

En realidade, a\u00ednda que nos seus libros empregue os recursos da ciencia ficci\u00f3n, os libros de Bradbury ach\u00e9gannos a temas que estaban de actualidade no seu tempo e que, en boa medida, seguen a estalo nestes primeiros anos do s\u00e9culo XXI. Tal ocorre con Fahrenheit 451<\/em>, unha f\u00e1bula sobre a importancia da liberdade, sobre os perigos da manipulaci\u00f3n social e da alienaci\u00f3n tecnol\u00f3xica, sobre a opresi\u00f3n que nos chega desde o poder\u2026 E, sobre todo, unha defensa afervoada da cultura, dos libros e da lectura, de necesidade que temos as persoas de so\u00f1ar, de que nos conten historias. E da rebeld\u00eda, como exemplifica a cita de Juan Ram\u00f3n Jum\u00e9nez que abre o libro: \u00abSe che dan papel raiado, escribe pola outra cara.\u00bb<\/p>\n

\"\"<\/a>A trama desta novela imprescindible xa \u00e9 co\u00f1ecida dabondo. Transcorre nunha sociedade futura onde a lectura est\u00e1 prohibida. Montag \u00e9 un xefe dos bombeiros encargados de queimar os libros. Un d\u00eda, cando se disp\u00f3n a queimar os que descubriran na casa dunha anci\u00e1, colle alg\u00fans deles e g\u00e1rdaos para si. Est\u00e1 intrigado, quere saber que hai neses
\n<\/a>pequenos obxectos tan importantes para algunhas persoas. Leos, \u00e1s agachadas, e reincide m\u00e1is veces, ata quedar atrapado nas redes da lectura. Converterase ent\u00f3n nun ilegal, perseguido polos que foran os seus compa\u00e9iros, forzado a fuxir se quere salvar a s\u00faa vida.<\/p>\n

\"\"<\/a>A queima de libros<\/a> \u00e9 m\u00e1is ca unha met\u00e1fora. Temos na historia exemplos dabondo para comprobarmos que as sociedades totalitarias odian os libros (ou certa clase de libros) e fan canto sexa necesario para prohibilos<\/a> ou para destru\u00edlos. Tam\u00e9n para queimalos: a\u00ed est\u00e1n os exemplo da Alema\u00f1a de Hitler<\/a>, do Chile de Pinochet<\/a> e da Arxentina da Junta Militar<\/a> ou da Espa\u00f1a de Franco<\/a> (tremenda!, a foto da queima de libros na Coru\u00f1a que Manuel Rivas coloca ao inicio do seu Os libros arden mal<\/em><\/a>).<\/p>\n

Hai moitos m\u00e1is f\u00edos neste libro, quen queira afondar nel pode facelo neste enlace<\/a>,\u00a0nestoutro<\/a> ou noutro m\u00e1is<\/a>. E hai un final sorprendente e marabilloso, que pon unha raiola de esperanza no panorama opresivo que preside o libro. Un final que levou, entre outras realizaci\u00f3ns, \u00e1 creaci\u00f3n do Proyecto Fahrenheit 451 (as persoas libro)<\/a>\u00a0por parte da Escuela de Escritores, unha iniciativa moi estimable, da que estes dous v\u00eddeos son unha mostra:<\/p>\n