<\/p>\n
Hai d\u00faas semanas tiven que dar unha conferencia<\/a> sobre a lectura. Como era dentro dunhas xornadas dedicadas \u00e1 lectura de \u00e1lbums, ped\u00eduseme que engadise algunhas palabras sobre o que consideraba o meu \u00e1lbum favorito.<\/span><\/p>\n Como todos os d\u00edas me lembro del ao pasar a car\u00f3n da estatua do emigrante, non tiven d\u00fabida ningunha: o que elix\u00edn foi Emigrantes<\/em><\/a>, o \u00e1lbum (se \u00e9 que pode entrar nesa categor\u00eda, pois tam\u00e9n o podemos considerar unha novela gr\u00e1fica, que ademais foi premiada en Angouleme<\/a>; pero isto agora non nos interesa) que o australiano Shaun Tan<\/a> publicou no ano 2006 e que a editorial Barbara Fiore<\/a> puxo ao noso alcance un ano m\u00e1is tarde. Se non me falla a memoria, foi M\u00aa Jes\u00fas Fern\u00e1ndez, a mi\u00f1a amiga da Coru\u00f1a, quen me deu a primeira noticia sobre el.<\/span><\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/agustinfernandezpaz.gal\/wp-content\/uploads\/2013\/12\/emigrantes-PORTADA2.jpg\" "\\"emigrantes")
<\/a>Case todos os d\u00edas, cami\u00f1o desde a mi\u00f1a casa ata a Estaci\u00f3n Mar\u00edtima de Vigo. Fronte a ela hai unha escultura<\/a> de Ram\u00f3n Conde, a figura dun emigrante que, coa s\u00faa maleta de madeira, se disp\u00f3n a entrar na Estaci\u00f3n para embarcar rumbo a Am\u00e9rica nalg\u00fan dos buques que levaban os milleiros de galegos que fux\u00edan dunhas condici\u00f3ns adversas e dunhas sombr\u00edas expectativas vitais. Uns pasos m\u00e1is atr\u00e1s hai outra escultura: a dunha muller, cun neno no colo, que acaba de se despedir do home. Unha m\u00e1is das vi\u00favas de vivos que cantou Rosal\u00eda.<\/span><\/p>\n