Ben sabemos que este foi un inverno mollado. Coa chegada do Nadal, cada d\u00eda semellaba que desde o Atl\u00e1ntico alg\u00fan deus amosaba a s\u00faa querenza por un novo dioivo universal. A\u00ednda bo foi que este marzo nos deu unha tregua, non sabemos por canto tempo.<\/p>\n
E tampouco \u00e9 nada raro que na literatura de noso chova de xeito persistente, especialmente na poes\u00eda. Hai uns d\u00edas, cando a\u00ednda ti\u00f1amos a auga como compa\u00f1eira coti\u00e1, ocorr\u00e9useme buscar poemas onde a chuvia tivese un papel destacado. Desbotei, xaora, os poemas onde houbese alg\u00fan verso referido \u00e1 chuvia (coma tal, “Chove, chove, na casa do probe \/ e no meu coraz\u00f3n tam\u00e9n chove”, de Celso Emilio Ferreiro), porque ent\u00f3n ser\u00edan necesarios varios volumes para recollelos todos.<\/p>\n Axi\u00f1a parei de buscar. Porque en pouco tempo, s\u00f3 cos que me vi\u00f1an espontaneamente \u00e1 cabeza, xa reun\u00edn os suficientes para ilustrar esta entrada. Non digo nada se chego a buscar en serio! Velaqu\u00ed est\u00e1n alg\u00fans.<\/p>\n Rosal\u00eda de Castro<\/strong><\/span><\/p>\n Comezarei pola autora que, conforme pasan os anos, parece que nos ten m\u00e1is cousas que dicir, un privilexio dos cl\u00e1sicos, se habemos crer a Italo Calvino<\/a>. Falo, home non, de Rosal\u00eda de Castro. “Como chove miudi\u00f1o”, o poema 32 de Cantares Gallegos<\/em> pode servirnos de exemplo:<\/p>\n (“Como chove miudi\u00f1o, na voz de Amancio Prada)![\"\"](\"https:\/\/agustinfernandezpaz.gal\/wp-content\/uploads\/2014\/03\/temporal-21.jpg\" "\\"temporal-2\\"")
<\/a>Non \u00e9 nada estra\u00f1o que a nosa lingua te\u00f1a unha chea de palabras para designar a chuvia. Dis que arredor de cen, se habemos crer a quen entenden disto (paga a pena <\/span>escoitar este audio<\/a>).<\/span><\/p>\n